Hayatımın Değeri Kalmadı: Özelden Sıradanlığa


hayatımın bir önemi kalmamış gibi hissediyorum. eskiden böyle değildi. birileri için özel bir insandım. şimdiyse alışkanlıktan dolayı muhabbet edilen sıradan bir insana dönüştüm. eskiden gece yatakta başlayan yalnızlığım şimdilerde her anıma eşlik ediyor. bu kez sorun kesinlikle bende değil. benim genele dönüşmem onların nezdinde belki uzun süredir böyle. benim bunun farkına varmam çok değer verdiğim bazı kişilerin bana hiç değer vermemesi. bu değer konusu ilk okuyuşta "genç(ergen) bilmem kimin acıları" gibi gelebilir size. ancak çok keskin bir ifade bana "bazı kişiler" tarafından verilen değer: hiç. acı verici olansa, olan değer mi kayboldu hiç mi değer görmedim, bunu bilememek. eğer başından beri sıradan bir insansam inanın hiç sorun yok. fakat ben özel biriyken sıradan bir insana dönüştüysem, büyük problem. şu an verilen değerin sonradan yok olduğunu düşünüyorum. çünkü hâlâ düşünüyorum. şarkılarla konu desteklemem gelenek oldu biraz. öyleyse özer atik söylüyor: "ben hep buydum, böyleydim. bir tek sana yetemedim."